Skip to main content
γυναικεία μορφή στον ήλιο

«Είμαι γυναίκα»

Η θηλυκότητα σε μία γυναίκα ξεκινάει από μέσα της. Μοιάζει να πρόκειται για μία εξωτερική πραγματικότητα που ταυτίζεται με τη φροντίδα της εμφάνισης, το στολισμό και μια ελάχιστη έστω επίδειξη των θηλυκών «προσόντων», όμως μία γυναίκα χρειάζεται να νιώσει ελεύθερη και σε επαφή με το σώμα της, ελεύθερη από τις παγίδες του νου και τις φλυαρίες του, ανοικτή στη διαίσθησή της και διαθέσιμη στο λαμβάνειν, προκειμένου να έρθει σε επαφή με τις βαθύτερες ποιότητές της.

Ζώντας στην εποχή της εικόνας και του φαίνεσθαι, όλο και περισσότερες γυναίκες δυσκολεύονται να αποκωδικοποιήσουν τα ουσιώδη μηνύματα της ύπαρξής τους. Επιπλέον οι απαιτήσεις της καθημερινότητας για μία γυναίκα που «απολαμβάνει» του καρπούς της πολυπόθητης χειραφέτησης, την ωθούν σ’έναν παράλογο αγώνα δρόμου στον οποίο το «έπαθλο» συνοδεύεται από παράπλευρες απώλειες, όπως είναι η κούραση από την ανάληψη πολλών ρόλων ταυτόχρονα, η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που αφορούν στο να αποδείξει εαυτόν σ’έναν «ανδρικό» κόσμο, η «μάχη» με το άλλο φύλο και η αποξένωση από ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Οι ποιότητες μιας γυναίκας που αφορούν στο δρόμο της καρδιάς, στη σοφία της διαίσθησης, στην αφοσίωση, στη συμπόνια, στη φροντίδα, στην αγνή και θεία προσφορά της αποδοχής, στη στήριξη και στην ενθάρρυνση μα και στην  ταπεινή πίστη στον εαυτό, στην απόλυτη εμπιστοσύνη στη ζωή, έξω από τα στενά πλαίσια του προγραμματισμένου φοβικού νου, γίνονται πλέον απαίτηση στο σήμερα.

Διαπιστώνεται λοιπόν μία κόντρα ανάμεσα στην αληθινή γυναικεία φύση και στη γυναίκα του σήμερα, γεγονός που της αποφέρει μία μορφή εγκλωβισμού!
Υποχρεώνεται να φοράει «πολλά καπέλα» («social psychological hats»), αποκτώντας το σύνδρομο της «Τέλειας Γυναίκας», με αποτέλεσμα την εκδήλωση διαφόρων συμπτωμάτων και διαταραχών όπως:

  • Ψυχοσωματικά συμπτώματα και προβλήματα υγείας (κρίσεις άγχους & πανικού, γυναικολογικά, ορμονολογικά, νευρολογικά προβλήματα, σύνδρομο χρόνιας κόπωσης κλπ.)
  • Διατροφικές διαταραχές: Βουλιμία ή ανορεξία ή/& συνδυασμό αυτών.
  • Περιόδους έντονης κατάθλιψης με εξάρσεις θυμού και ξέσπασμα νεύρων.
  • Δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις με την οικογένεια, τους συνεργάτες κλπ.
  • Υιοθέτηση «κοινωνικής μάσκας», που προβάλει πως όλα είναι υπό έλεγχο, η οποία κρύβει σιωπηλό πόνο και ανοχή.

Ο πόνος της υπερπροσπάθειας και της θέσης  του όλα είναι Ο.Κ., προβάλλεται και αποθηκεύεται και στα νέα κορίτσια. Εσύ που έχεις κόρη έχεις υποψιαστεί τι μηνύματα λαμβάνει;
Δεν είναι μόνο τα συναισθήματα ή η αντίληψη της καθημερινής πραγματικότητας με την ανάλογη δράση, οι αξίες, οι επιθυμίες, οι ρόλοι και ο εγκλωβισμός μέσα από την υπηρεσία τους. Είναι η ίδια η γυναικεία φύση, το σώμα της γυναίκας και ο ψυχισμός της που προβάλλονται διαφορετικά. Πολλά εξαρτώνται από τα υποσυνείδητα μηνύματα που μεταδίδονται από μητέρα σε κόρη. Τα μικρά κορίτσια καταλαβαίνουν εύστοχα πόσο καλά νιώθει η μητέρα τους μέσα στο σώμα της, αν της αρέσει η εμφάνισή της ή όχι, αν αισθάνεται τη μητρότητα σαν βάρος ή σαν δώρο, αν είναι ευχαριστημένη ή όχι από τις σχέσεις της με τους άλλους και από τον εαυτό της, αν υποστηρίζει τα όνειρά της και τις επιδιώξεις της στον εργασιακό της χώρο και τη θέση που τηρεί εν γένει στην κοινωνία.
Ένα μεγάλο μέρος αυτών των μηνυμάτων της μητέρας αφομοιώνεται από τα κορίτσια. Μετατρέπεται αυτόματα σε δικά τους συναισθήματα και συμπεριφορές.
Φυσικά και ο πατέρας δεν είναι αμέτοχος σε αυτή τη διαδικασία. Μπορεί να ενισχύσει ή να ελαττώσει τη μητρική επιρροή, ανάλογα με τη δική του ματιά και τα δικά του συναισθήματα για την κόρη του.

Όμως η γυναίκα είναι εκείνη που διαρκώς βιώνει πιο συνειδητά το φύλο της, αφού το ίδιο της το σώμα συνεχώς υπενθυμίζει μέσα από «ρυθμικές», επαναλαμβανόμενες περιοδικά σωματικές και ψυχολογικές αλλαγές, τη φύση της.
Η μητρότητα για παράδειγμα είναι σημαντική για μία γυναίκα. Δεν συνίσταται μόνο στη γέννηση και στο μεγάλωμα των παιδιών. Αποτελεί το στοιχείο εκείνο που κάνει τις γυναίκες να είναι «πιο κοντά στη ζωή» και στους ανθρώπους μέσα από την προσφορά, τη φροντίδα και την πνοή που δίνουν σε ότι καταπιάνονται.

Η εποχή μας όμως απαιτεί από τη γυναίκα αφοσίωση στον εργασιακό χώρο χωρίς «διαλείμματα», κάνοντας τη μητρότητα να μοιάζει με «κακή» συγκυρία στη ζωή της, ενώ η κοινωνία την χαρακτηρίζει ηθική ή ανήθικη ανάλογα τη σεξουαλική ελευθερία που εκφράζει. Απ’τη μία χρειάζεται να είναι δυναμική με «αρσενικό» μυαλό και από την άλλη, θηλυκή και sexy με χαρακτηριστικά γνωρίσματα μοντέλου.
Μήπως τελικά η γυναίκα ζει σε ένα παρόν ολίγον τι σχιζοφρενικό;
Μήπως από τα γεννοφάσκια της, «γεμίζει το είναι» της με ενοχές;
Η ενοχή ακινητοποιεί και ορισμένες φορές ακρωτηριάζει τη γυναικεία φύση. Η επαγγελματίας που την ενδιαφέρει μόνο η εξουσία, η μητέρα που παραδίδεται ολοκληρωτικά στο παιδί της, η γυναίκα που αδιαφορεί για το σώμα και τις επιθυμίες της, είναι γυναίκες που «υπάκουσαν» σε μια ενοχή.
Πόσο οδυνηρά βιώνει μία γυναίκα την ταυτότητά της όταν ούσα έξυπνη και ανεξάρτητη, λειτουργεί μέσα από το σκεπτικό ενός άντρα. Πολλές έχουμε δηλώσει ότι είμαστε ο άντρας στη ζωή μας, όμως όταν ένα «αρσενικό μυαλό» ελέγχει το γυναικείο σώμα, τότε η επιθυμία της γυναίκας επηρεάζεται, με αποτέλεσμα να μην παραδίδεται σ’αυτήν. Αυτό σημαίνει πως δεν εξαρτάται από την επιθυμία της και συνεπώς δεν δεσμεύεται. Κάνει τη μοναχικότητα επιλογή, οχυρό στο φόβο και άμυνα στον πόνο. Φοβάται την υπέρβαση,  την ιδέα πως θα δώσει την άδεια σε κάτι που της έχει απαγορευτεί. Εκείνο που την πονάει, είναι ότι πρέπει να κατακτήσει μόνη της εκείνο που επιθυμεί.
Πόσο κουραστικό είναι όλο αυτό Θέε μου! Μοιάζει να μην υπάρχει σωτηρία στην κοινωνία που ζούμε και στις παράλογες απαιτήσεις της σε ότι αφορά στα δύο φύλα.

Επειδή όμως όλοι εμείς, άντρες και γυναίκες αποτελούμε το κοινωνικό σύνολο, ας ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας ακούγοντας για μία φορά τις αληθινές του ανάγκες. Ας πάρουμε για λίγο απόσταση από τις ανταγωνιστικές και εξουσιαστικές βλέψεις μας και ας σταθούμε στην ουσία των πραγμάτων. Μήπως θα ήταν καλό να κάνουμε τα πράγματα πιο απλά. Ας διαπιστώσουμε ότι δικαιώματα διεκδικούμε όλοι ως άνθρωποι και όχι ως αρσενικά ή θηλυκά. Και το δικαίωμά μας στη ζωή έχει τη μεγαλύτερη αξία.
Ως προς τις γυναίκες θα ήταν καλό να ακούσουν τη φύση τους, το σώμα τους, τα συναισθήματά τους και να αναγνωρίσουν τις τόσες ποιότητες και ιδιαιτερότητές τους, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν έναν άλλον εαυτό, είτε αυτός αφορά στην εικόνα τους, είτε στο μυαλό τους και σίγουρα δεν υποχρεούνται να αποδείξουν τίποτε στην κοινωνία αυτή που τις χειραγωγεί και τις υποτιμάει. Μία τέτοια απόφαση, προκαλεί μία διαφορετική δράση και αυτό αφορά και στο μεγάλωμα των νέων αγοριών. Εσύ γυναίκα μεγαλώνεις μία κόρη και έναν γιο. Δείξε τους τη δύναμη της ψυχής σου και τον σεβασμό σε όλα τα πλάσματα ανεξαρτήτου φύλου, χρώματος και πιστεύω και μάθε τους την αγάπη που τόσο απλόχερα γνωρίζεις πως να προσφέρεις αλλά δυστυχώς ξεχνάς.
Είμαι γυναίκα, είμαστε γυναίκες και χρειάζεται να θυμηθούμε, να κατανοήσουμε, να απενοχοποιηθούμε, να αποδεχθούμε, να αναπτυχθούμε, να σεβαστούμε, να απλοποιήσουμε ότι σχετίζεται με τη γυναικεία φύση και παρουσία της στο Τώρα. Η αλλαγή ξεκινάει από το άτομο και εκ των έσω. Ίσως ήρθε η ώρα να θέσεις νέες προτεραιότητες με σεβασμό και πίστη στον εαυτό σου γιατί δεν είσαι ένας ρόλος, είσαι μία πολυδιάσταστη ύπαρξη που έχει ανάγκη την ενότητα και όχι τη διάσπαση.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *